Achter het scherm | over een angststoornis

Over een angststoornis

In ‘Achter het scherm’ vertel ik jullie wat over mijn leven zoals dat er achter het scherm aan toe gaat. Vandaag gaat het over een onderwerp dat niet zo zichtbaar is, maar toch van grote invloed is: mijn angststoornis.

Ik weet dat ik niet de enige ben. Angststoornissen komen, net als andere problemen en stoornissen, in verschillende soorten en maten. Door de jaren heen ben ik tegen veel onbegrip aangelopen, ook al is het vaak goed bedoeld. Nu doe ik mijn verhaal.

 

DSC_1935

 

Mijn angststoornis, gegeneraliseerde angststoornis,  is zo’n 4 jaar geleden opgedoken. In de beginperiode viel het mee hoeveel invloed dit op m’n leven had. Nouja, het viel mee … Het was toen niet op z’n ergst. Ondanks paniekaanvallen heb ik namelijk toch mijn HAVO diploma kunnen halen met een nette lijst. Ik ging op mezelf wonen, verhuisde naar Haarlem, begon aan een opleiding op de Hogeschool van Amsterdam. Het zag er allemaal goed uit.

Dat is niet van lange duur geweest. Paniekaanvallen zorgden ervoor dat ik steeds meer situaties ging vermijden. Hoe voelt zo’n paniekaanval? Dat is nauwelijks te omschrijven. Zonder dat je er macht over hebt slaat je lichaam en hoofd over in een zodanige paniektoestand dat er niet meer te functioneren valt. Alles slaat op hol. Vaak gepaard met hyperventilatie. Wanneer het eindelijk voorbij is, is het eerste wat ik denk: dit wil ik NOOIT meer meemaken. En daar begon de vermijding.

Het begon niet zo ingrijpend. Als ik van een drukke uitgaansplek sneller een paniekaanval zou krijgen, dan ging ik daar niet meer heen. Dat leek me nog niet zo gek. Ik wilde nooit meer een paniekaanval krijgen. En zo ging ik eerst niet meer uit, niet meer naar drukke plekken. Wat zich uitbreidde tot niet meer met het openbaar vervoer reizen. Niet meer naar school. Werken lukte me ook al niet meer. En voordat ik het wist zat ik alleen nog maar thuis.

Een tijdje probeerde ik op te krabbelen. Doordat het mis was gegaan met de studie had ik een jaar verspild. Zonde, maar geen man over boord. Van deze gelegenheid wilde ik gebruik maken: ik wilde mijn droom waarmaken: ik zou een half jaar naar Curacao gaan. Het ging zodanig beter dat ik zelfs weer aan het werk kon! Met een paar maanden fulltime werken had ik voor de droomreis gespaard. Alles betaald, gereserveerd, gepland, geregeld. Ik zou over een paar weken vertrekken en m’n droom waarmaken.

En toen sloeg het in. Waar ik de ene week nog vrolijk naar het werk was gegaan, zat ik nu thuis. De gedachte van een treinreis moeten maken bezorgde me al een paniekaanval. Geïsoleerd in spanning en angst kwam ik niet vooruit. Hoe moest ik in m’n eentje een reis naar de andere kant van de wereld maken als ik nauwelijks m’n huis uit durfde? De reis naar Schiphol alleen al kon ik niet voor elkaar krijgen. Toen heb ik een pijnlijke beslissing moeten maken: de reis ging niet door.

Daar zat ik dan. 20 jaar, HAVO diploma op zak en maar al te graag meer van de wereld willen zien. Ik kan je eerlijk zeggen dat je droom niet meer waar kunnen maken, terwijl je er zó dichtbij zat, écht wat doet met je zelfvertrouwen. Een heleboel zelfs.

Aan de andere kant heeft m’n angststoornis er ook mede voor gezorgd dat ik ben gaan bloggen. En eigenlijk ben ik best wel trots op m’n blog. Na meer dan  2 jaar alleen maar thuis zitten (want het reis-gebeuren is alweer zo lang geleden) wilde ik toch iéts doen. Iets waar ik m’n tijd aan kon besteden zonder belemmerd te worden door angst. Iets waardoor ik me toch weer productief kon voelen. Iets waar ik plezier uit kan halen. Dat is deze blog geworden, en deze blog heeft me meer positiviteit gebracht dan ik had durven hopen. Alle lezers en reacties maken me zo blij! Elke keer weer. Het is ook gewoon ontzettend leuk om met schrijven, fotografie en al die prachtige beautyproducten bezig te zijn.

 

DSC_1941


Hoe gaat het tegenwoordig?

Ik zal niet doen alsof het makkelijk is. Ik ondervind nog steeds enorme invloeden van m’n angststoornis. De kleinste situaties leveren grote spanning en angst op. En dan bedoel ik ook echt de kleinste dingen. Van een vriend/vriendin op bezoek krijgen kan ik al hele dagen van te voren zitten zenuwpezen en enorm angstig en gespannen zijn. Maar ik wil hier niet mee leren leven. Ik wil zonder m’n angsten leren leven. Er zijn al meer dan genoeg jaren van m’n leven verspild aan belemmerd zijn en beperkt leven. Dus blijf ik het enige doen wat ik kan doen: blijven proberen. Wat voor de buitenwereld een kleine handeling lijkt, kan voor mij een grote overwinning zijn.

Dus ga ik na de zomer weer naar school. En ja, dat vind ik doodeng. Maar ik kan mezelf gedachten als ‘wat als het niet lukt?’ niet toestaan. Ik moet het gewoon gaan doen. En blijven proberen.

Posts created 712

50 gedachten over “Achter het scherm | over een angststoornis

  1. Lieve blog collega, je mag zo trots zijn op jezelf. Neem het van mij aan, niet opgeven. Ik heb van mijn 19 tot mijn 22-23 jaar geworsteld met angstoornissen in combinatie met borderline. En vandaag ben ik 24, en de gelukkigste persoon op aarde. Als ik ergens een afspraak heb ben ik ook nog zenuwachtig, maar niets te vergelijken met vroeger. Geef niet op, mar geloof vooral in jezelf. Het is het niet waard, je hebt 1 leven gekregen, probeer er het beste uit te halen, en als je er achteraf op terug kijkt, zal je zeggen … Waarom heb ik al de tijd verscheten voor niets ? Je bent niet alleen. Xxx

  2. Wat knap dat je dit durft te delen. Super dat je ook weer naar school gaat! Heb je nog hulp om de oorzaak van je stoornis te achterhalen en/of aan te pakken? Veel succes en het gaat je vast lukken!

    1. Hee Astrid! Bedankt voor je lieve reactie. De oorzaak is een combinatie van genen (het zit in de familie, angstproblemen) en een erg nare gebeurtenis. Gewoon heel veel pech dus. Er wordt aan gewerkt, dankjewel.

  3. Hee Maris, wat stoer dat je weer school gaat straks! Kan me zo goed voorstellen hoe het voelt allemaal. Plus ik heb je natuurlijk van dichtbij meegemaakt, ik weet wat voor enorme stap het is voor je en hoe je er dagelijks mee worstelt. Ik wens je zo toe dat je gewoon weer zonder problemen naar school toe kan en dat je jezelf ook in zo’n gebeuren gewoon veilig voelt. Ik vind het trouwens leuk om je blog af en toe te lezen, als medeblogger toch leuk dat weer iemand dat virus te pakken heeft 😉

  4. Jeetje, wat knap dat je dit online gooit op je blog. Wat lijkt me dit erg om te hebben, dat je op den duur gewoon niks anders meer kan dan thuis zitten. Pff, hopelijk wordt het steeds beter en beter meis! Lekker veel bloggen, doen waar jij je goed bij voelt <3

  5. Ik vind het super goed dat je dit deelt en ik vind het heel knap dat je hier open en eerlijk over bent. De laatste zin “blijven proberen” is vooral wat je moet doen.

  6. Goed dat je de stap neemt om weer meer deel te nemen aan de maatschappij. Het lijkt me vreselijk zo’n angststoornis! Ik hoop dat je er uiteindelijk helemaal van af komt en nooit meer een paniekaanval hoeft mee te maken.

  7. Wat is dat waardeloos dat je toch niet op reis kon gaan. Maar ik begrijp je wel. als de angst er zo diep in zit is dat niet 1,2, 3 op te lossen.
    Blij dat je een blog begonnen bent, want ik vind het heerlijk om te lezen!

  8. Door je verhaal te delen kun je vast heel veel mensen helpen! Soms lijkt het alsof je de enige bent die ergens last van heeft, maar meestal weet je het gewoon niet van elkaar omdat je liever dingen voor jezelf houdt. Ik vind het knap dat je je verhaal deelt en hoe je er mee omgaat! Zelf heb ik ook heel soms last van paniekaanvallen en regelmatig last van hyperventilatie en het is soms inderdaad makkelijker om dan bepaalde situaties uit de weg te gaan, maar dat maakt het wel lastiger als je in vervolg weer in zo’n zelfde situatie terecht komt. Dan gaat het juist helemaal fout. Heel lastig is het.
    Heel fijn dat je zo blij bent met het bloggen. Het is een hele goede uitlaatklep. Je doet het ook erg goed en je kan zien dat je er veel plezier in hebt!

  9. Sterkte mop. Je kunt het wel. Het laatste stukje maakt je zeker dapper! Ik ben zelf ook een enorme zenuwpees, alles wat nieuw is voor mij maakt me zenuwachtig.Ook al weet ik dat het kan. Tentamens, presenteren, alle soorten presentaties ik ben dan zo gespannen dat ik niet meer kan slapen. Ik leef zeker met je mee. Er gebeurt bijna iedere dag wel iets nieuws dus dan weet je dat mijn nachtrust echt verstoord is.
    xxx

  10. Zo knap, eerlijk, puur en oprecht. Ik weet zeker dat anderen ook wat aan jou verhaal zullen hebben. Je bent niet alleen! Ook tof dat je deels door dit alles je blog bent begonnen. Ook iets spannends, maar dat doe je gewoon! En goed ook! Bewonderingswaardig vind ik het dat je je angsten recht in de ogen gaat kijken door weer naar school te gaan. Lijkt me heel spannend voor je, maar ook weer een stapje in de richting naar angst-vrij leven en ik heb alle vertrouwen in je! X

  11. Ik herken die paniek aanvallen heel erg goed, dit heb ik zelf vroeger heel erg gehad. Als ik in een drukke ruimte moet stil zitten en ik ga eraan denken gaat mijn hart ook gelijk een stuk sneller koppen en adem ik ook bijna door een rietje.. het lijkt zelfs bijna of je gaat flauw vallen.. ik probeer mezelf te focussen op wat anders.. sindsdien gaat het beter.. en vooral veel afleiding zoeken.. muziek op en in je eigen wereldje even zitten niet letten op en om je heen! liefs

  12. Iemand die heel dicht bij mij staat heeft ook last van een angst stoornis. Ik weet hoeveel last zij er van heeft en hoe het vaak haar leven beïnvloed. Het is zeker niet altijd makkelijk. Het stukje onbegrip van andere ken ik maar al te goed. Met mijn chronische ziek zijn loop ik heel vaak tegen onbegrip van anderen ;). Iets wat aan de buitenkant niet te zien is snappen veel mensen niet. Succes!

  13. Oh Mariska, zo herkenbaar! Zelf heb ik ook van mijn 18e tot mijn 20e thuisgezeten. Na twee jaar therapie ben ik op mijn 20e toch begonnen aan een opleiding aan de uni. Wat mij heel erg hielp was meteen contact op te nemen met de studie adviseur. Voor mij heeft ze echt veel kunnen betekenen.
    En met ov reizen is voor mij ook echt een hel. Zometeen ga ik bij de ouders van mijn vriend eten en ben ook al wat misselijk door de spanning.
    Stomme angsten ook hè!

  14. Wat heftig zeg om te lezen, zo zie je maar dat je nooit weet wat er bij iemand ‘achter het scherm’ om gaat. Ik had echt geen idee en had het bij jou ook niet verwacht. Wat goed om te lezen dat je daardoor wel je blog bent begonnen en dat je er dus een positieve wending aan geeft, moet je ook maar kunnen.

  15. Echt een heel erg goed artikel dit! Ik kan me heel goed voorstellen wat je bedoeld. Ik krijg vaak paniekaanvallen in drukke situaties, ik vermijd daardoor ook dingen als uit gaan en er zijn zeker nog een aantal andere dingen die bij mij voor paniekaanvallen zorgen. Mijn enige geluk is dat ik soms gewoon toch dingen doe ondanks de angst voor een paniekaanval, omdat ik het mijn leven niet te veel wil laten beïnvloeden.

    Toch is mijn leven natuurlijk ook veel fronten wel beïnvloed door de angststoornis en ik vind het zo jammer dat er zoveel onbegrip voor is. Dat sommige mensen gewoon denken dat het maar een simpel iets is waar je bang voor bent. Ik hoor zo vaak “komop doe het gewoon” of “als je het één keer doet vind je het daarna niet meer eng”, terwijl ik weet dat dat niet waar is. Het ergste vind ik nog wel om te horen “ja jij bent overal bang voor”. Alsof je gewoon niet meer serieus genomen wordt als het ware.

    1. Vooral de reacties herken ik heel erg! Vaak bedoelen ze het ook gewoon goed, proberen ze een manier te vinden om je te helpen. Maar het is nu eenmaal niet zo simpel.

  16. Wat knap en goed dat je hier zo open over verteld op je blog! Ik denk dat dit anderen die denken dat ze alleen zijn met hun angsten wel echt kan helpen. Heel goed ook van je dat je weer naar school gaat straks, ik denk dat dat echt een positieve factor kan zijn omdat je wel naar buiten moet, waardoor je moet blijven proberen en uiteindelijk gaat het dan hopelijk stapje voor stapje beter.

  17. Super mooi verhaal en wat fijn dat je er zo over kan praten ik zelf heb hier al 5jaar lang laast van en daardoor mijn school ook niet af kunnen maken tog hoop ik dat ik ooit weer mijn school kan oppaken

  18. Echt zo knap dat je na de zomer weer naar school gaat. Het lijkt mij zo heftig en frustrerend om dit te hebben. Ik vind het zo mooi ook dat je eigenlijk van je beperkingen zoiets moois en positiefs heb gemaakt in de vorm van deze blog. Jouw verhaal is heel inspirerend en ik denk dat je mensen hier echt mee kan helpen.

  19. Ik vind het wel echt goed van jou dat je toch alles probeert. Daar mag je wel trots op zijn. Je moet weer de baas worden van je eigen mind en body maar dat komt vast goed. Geef het de tijd en blijf gewoon jezelf uitdagen.

  20. Wat knap dat je erover durft te schrijven! Ik herken je verhalen wel een beetje, dat je er nu over schrijft is al een hele overwinning 🙂 blijf schrijven, daarmee uit je je gedachtewereld!

  21. Knap dat je erover durft te schrijven! Ik heb er zelf ook last van, in stress periodes is het erger. Maar de laatste tijd gaat het al wat beter. Hopelijk gaat het ooit gewoon helemaal weg!

  22. Heel dapper dat je je verhaal doet. Ik kwam eigenlijk even een kijkje nemen op je blog na het lezen van je comment op mijn blog 😉 Ik leef echt met je mee want ik weet hoe het voelt. Ik had vroeger last van paniekaanvallen maar in mindere mate. Maar geef niet op. Juist door te blijven proberen zul je met bepaalde situaties leren omgaan en je doelen uiteindelijk bereiken. Veel succes en sterkte!

  23. Wat knap dat je zo je verhaal doet, want dit is echt achter het scherm. Iets wat wij als lezers nooit zouden verwachten als we je blog zo bekijken. Goed dat je de stap maakt om weer naar school te gaan, de grootste angst blijft angstig zijn voor angst. Dus, probeer dat te laten varen en ga ervoor (makkelijker gezegd dan gedaan uiteraard) maar het komt goed.

  24. Wat gaaf dat je het vertelt! En ik vind het ook echt knap van je dat je stappen onderneemt en dat je sterker bent dan de angsten 🙂 En inderdaad werkt bloggen goed he? 😀 Ik merk dat ook bij mezelf.

  25. Wat knap dat je ondanks je paniekaanvallen toch de havo af hebt kunnen maken! Ik heb een jaar lang heel veel paniekaanvallen gehad en toen lukte het me echt niet om nog iets te presteren. Ik ging inderdaad ook dingen vermijden om de kans op een paniekaanval te verkleinen.

    Ik hoop dat het steeds beter met je gaat en je ooit alsnog je droomreis kunt maken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven